Mwhhaenx dwg seizcin, gingjsaek moqseuq youh ndeigyaez, gij rumzcin unqswnh haenx sawj fanh yiengh dauqcungz fat ok senggei. Gij byaekgut ranzcoj hix mbouj laehvaih, gogo cungj ceng gonq lau laeng gienj baenz gij yienghceij duz saehaexma ndonj okdaeuj, ciemhciemh miz di heu moq he lo. Gou siengj, neix wnggai dwg seizcin soengq hawj gyoengqvunz donq feihgwn ndeu ba.

Daengz byai cin, hix dwg byaekgut seiz ceiq oiq de. Mwh gou lij iq, goengda couh daenj fouq madfwngzfaiq hau ndeu, riuj song aen loz hung, daiq gou bae gwnz bya laeng ranz doengzcaez mbaet byaekgut.

Gou yawj goengda, aeu fwngz baez rub, geij diuz byaekgut haenx couh fat ok sing byotyiengj“gaca” ndeu, gaenlaeng sikhaek lauxsaed dwk doek roengz ndaw loz bae. Gou raen geizheih lai, hix riuj aen loz daengz baihnaj byaekgut, hag gij yiengh goengda, aeu fajfwngz iqoiq swhgeij bae rod byaekgut, mboujgvaq yienghneix guh gingqyienz raen inmanh sadsad. Goengda raen gou inget najnyaeuq, daej riu mbouj ndaej naeuz:“Lan huk ha, aeu genj gij nga saeq haenx, lumj mwngz gaem diuz yienghhaenx co, mboujdan feihdauh saepsatsat, lij nanz euj ndaej raek.” Gou fwt roxyiuj, couh sijsaeq dauqcawq ra gij byaekgut iq reux, baez raen miz diuz ndeu, couh lumj raen doxgaiq daegbied dijbauj yienghhaenx sim’angq dwk euj raek, cang youq ndaw loz gou, mbouj yaep ndeu, ndaw loz couh ninz rim haijlai byaekgut.

Gou miz di gikdoengh, couh doiq goengda naeuz:“Goengda, raeuz beijbeij byawz mbaet ndaej byaekgut lai, baenzlawz yiengh?” Goengda riu dwk han lo. Gvaq yaep ndeu le, gou miznaj dwk dawz aen loz gwnz fwngz hwnjdaeuj:“Mwngz yawj, gou miz baenzlai, leixhaih ba!” Vah ngamq gangj sat, cix myaeg raen ndaw loz goengda, caeux couh cang rim lo. De lumjbaenz fatyienh gou gig doeksaet, gangj vah yinxdaeuz naeuz:“Haxbaenh dwg bouxlawz yaek caeuq gou beij bouxlawz mbaet ndaej byaekgut lai ha?” Nditndat raeujrubrub nem youq gwnz najriu goengda, ndoj youq ndaw nyaeuq naengnoh de, gou riu cix mbouj dap.

Mbwn, lamzsumsum, lumj gaiq baengz- duenhlamz ndeu deng dangqbingz bae nei, gij fwj lumj raen mbouj raen gikgyanggyang nem youq gwnz mbwn lamzva, miz geij faen lumj vehcousiengq. Riuj gij “huq doxdax hingz” hwnj, gou rag fwngz goengda menhmenh byaij youq laj ndit, ndaw hoengheiq miz geu feihdauh ndeu heuhguh gij feihdauh goeng lan caencingz.

Ma daengz ranz, yawj byaekgut rim loz, yahdaiq cig haenh gou caeuq goengda, ndaw sim gou feihsubsub. Gaenlaeng yahdaiq dawz bat byaekgut he swiq seuq、cauj ndei, ndaw gyanghongh sikhaek biu rim gij feihrang byaekgut, gij feihdauh haenx dwg cungj feihdauh ceiq caensaed、ceiq daeuznduj、ceiq vuenyungz haenx!

Bihaenx, caiq ma daengz ranzcoj ——

Gij yienghsiengq gyaeundei siusaet mbouj raen lo. Goengq bya maj gogut haenx deng moux aen gunghswh vat bingz, hwnq baenz doengh baenz doengh ranz caeuq gij bwzyouz maxloh muengh mbouj daengz gyaeuj haenx. Aen ndang goengda hix beij mbouj ndaej gaxgonq, baihlaeng miz di gaeuz lo, gij nyaeuq gwnz naj caeuq byoem hau hix yied daeuj yied lai lo. De mbouj lumj gaxgonq yienghhaenx gangjriu mizyinx, yawj daeuj miz di ngawz lo. Yawjraen doengh gijneix, gou mwnh lo, raq soemjliengz ndeu nyoengx haeuj ndaw sim, saek rim daengx aen conghndaeng, ndaw da roenx raemxda, sim gou in lumj deng cax gvej, gij gvaqbae haenx nanzdauh ngamq dwg ndwenngoenz ha?

Seizneix, ndaw uk ciuqyiengh lij louz miz aen naj goengda unqswnh youh raeujrub, louz miz gij byaekgut feih ranzcoj gagmiz haenx. Laxlawz, gij gut iqetet haenx, gaenq ndaem youq ndaw ndaejgeiq gou laeglaeg bae, bienqbaenz le gij caencingz noengzgwd.

Ciz Gyahleiz raiz Luz Haijdwz hoiz / 作者：徐嘉蕾 翻译：陆海德

来源：广西民族报

大意：从前摘野菜

眼下正是时节，金秋清爽又宜人，阵阵秋风一吹，各种野菜就冒出新芽。菜园里的野菜也不甘示弱，一棵棵都争先恐后冒出嫩苗，悄悄添上几分新绿。我想，这大概是秋天送给大家的一份礼物吧。

说到摘野菜，也是秋天里一件有趣的事。我还记得小时候，爷爷总扛着一把小锄头，提着两个竹篮，带我到屋后的山坡一起摘野菜。

我看着爷爷，伸手轻轻一碰，那些野菜就发出 “咔嚓” 一声，脆嫩的茎秆断落，掉进竹篮里。我看了几回，也提着篮子走到野菜丛前，学着爷爷的样子，用小手小心翼翼去掐野菜，没想到这么做，指尖很快就泛起酸胀。爷爷看见我皱着眉头，忍不住笑着说：“孙儿啊，要用指甲掐断，像你这样硬扯，不仅费力气，还很难扯断。” 我恍然大悟，连忙换了办法去掐嫩野菜。每当摘到一株，就像遇到特别的惊喜一般，开心地掐下来放进篮子里，不一会儿，篮子就装满大半野菜。

我有一点不服气，就跟爷爷说：“爷爷，我们来比比谁摘的野菜多，好不好？” 爷爷笑得开怀。没过多久，我骄傲地把篮子举起来：“你看，我摘了好多，厉害吧！” 话音刚落，转头一看爷爷的篮子，早就满满当当。他好像发现我有点失落，笑着说道：“原来是有人想跟我比赛，看谁摘野菜摘得多呀？” 阳光柔柔洒在爷爷笑脸上，落在他花白的胡须间，我只是笑，没有答话。

天上云淡淡的，像一块薄纱被风吹散，云朵朦朦胧胧浮在蓝天，有几片好似棉花。伴着阵阵 “呼呼” 的秋风，我牵着爷爷的手慢慢走在阳光下，空气里飘着一股独属于祖孙相伴的清甜气息。

回到家里，看着满满一篮野菜，奶奶笑着迎接我和爷爷，我的心里甜滋滋的。之后奶奶把野菜洗净、打理妥当，锅里面很快飘出野菜的清香，这股香气，是最朴素、最地道、最动人的味道！

今年，再回到老家 ——

往日熟悉的景象已经看不见了。后山那片坡地已经推平施工，建起一排排房屋，还有看不到头的硬化道路。爷爷的身子也不如从前，后背微微佝偻，脸上、头上的白发越来越多。他不再像从前那样爽朗大笑，看上去有些沉默。看见这一切，我沉默了，一股凉意钻进心底，填满整个胸口，眼眶泛起水光，心里像被针扎一样，那些往事，难道只是一场梦吗？

如今，屋子里面，仿佛还留着爷爷温和的笑脸，还留着老家野菜独有的清香。那些鲜嫩的野菜，早已深深埋进我的记忆，化作一段温暖的念想。

本文来源：广西民族报，发布时间：2026-11-09，本站乃公益性发布